Over mij
Bram de Mooij.
Al zo’n pakweg 35 jaar bezig met fotografie, echter met wisselende intensiteit. Mijn eerste foto’s werden geschoten, met een simpel klik klak toestelletje geleend van mijn vader, tijdens een vakantie in Spanje. Ik vond de resultaten zonde van mijn geld. De vonk sloeg nog niet over. Dat geld had ik beter kunnen besteden.
Echter, toen ik begreep, dat het maken van kleuren dia’s stukken goedkoper was dan negatief film, toch maar eens een spiegel reflex gekocht. Alleen omdat ik gehoord had, dat je daar pas ‘echte’ foto’s mee kon schieten. Dat beviel al beter. Mede omdat ik van jongst af aan eigenlijk al een apparaten gek ben geweest. Reuze interessant. Door de lens licht meting en zo. De elektronica deed nog maar net zijn intrede. Pas helemaal leuk werd het toen ik van vrienden leerde hoe je in een donkere kamer zelf films en afdruk papier kon ontwikkelen. Zwart wit film en papier in eerste instantie. Kleur leek nog iets te ingewikkeld. In feite heb ik me daar nooit aan gewaagd. Dat wil zeggen via negatieven. Wat ik wel een tijdje gedaan heb is kleuren dia’s afdrukken via het ‘Cibachrome’ omkeer proces. Eigenlijk was het nemen van foto’s voor mij in die tijd bijzaak. Ik was veel meer geobsedeerd door de techniek als door het resultaat. Dat is overigens iets waar ik nog steeds wel aan lijd. Mijn analoge apparatuur evolueerde via Praktika LTL (Oost Duits fabricaat) naar het Olympus OM systeem. Prachtige kleine spiegel reflex toestelletjes met uitstekend Zuiko objectiefjes.
Op een gegeven moment kwam de klad er in omdat ik fietsen als hobby ontdekte. Ik heb vele fiets vakanties in het buitenland gedaan, waarbij ik het mee zeulen van een uitgebreide foto uitrusting maar niks vond. Nog diverse toestelletjes meegenomen, die in de zak pasten, maar eigenlijk was ik weer terug op het niveau van die eerste vakantie in Spanje. Totdat de digitale fotografie zijn intrede deed. Dat was te combineren met een andere hobby, die ik in de loop der jaren er bij gekregen had. Computers. Reuze interessant allemaal. De platen zelf leken weer bijzaak.
Het heeft even geduurd voordat ik het fotografisch weer interessant begon te vinden. Een Nikon Coolpix (2 megapixels) een Fuji Finepix 602Z (3 megapixels) hebben de revue gepasseerd. Pas echt leuk werd het weer toen de DSLR dozen betaalbaar werden. Het werd serieus, dus dat werd weer een Olympus (E300), want dat merk had toch indruk gemaakt destijds. Uiteindelijk, vanwege het feit dat ik brildrager was geworden (een dagje ouder ja), kreeg ik behoefte aan een groter en helderder zoeker beeld als dat die Fourthirds camera me kon bieden. Het werd Nikon. Inmiddels ben ik via de computer hobby, waar ik ook al weer zo’n kwart eeuw mee bezig ben, via Internet natuurlijk ook terecht gekomen op diverse foto fora.
Veel te veel apparatuur heb ik eigenlijk al weer. Ik moet toch eens af van die gadget ziekte. Het moet tenslotte om de plaatjes gaan 
